 Offline
|
 |
« : Ağustos 09, 2008, 18:01:40 » |
|
O iyi adli, iyi şanlı padişah, bir gece tahtında otururken damda bir
tıkırtı, hay huylar duydu. Sarayın damında sert sert adımlar atılıyordu.
- "Kim acaba bu densiz?.." derken içinden, başını dışarı uzatarak. - Kim o
? Diye seslendi. Bu herhalde peri olmalı. Yoksa insandan kimin haddine
düşmüş, bu saate sarayın tepesinde gürültü etmek!...
O zamana kadar hiç görmediği bir bölük halk damdan başlarını uzatarak
dediler ki:
- Kayıbımız var, gece vakti onu arayıp duruyoruz.
Ibrahim Edhem:
- Ne arıyorsunuz? Dedi.
- Develerimizi, dediler.
- Damda deve arandığını kim görmüş, diyince Ibrahim Edhem;
- Peki... öyleyse sen taht üstünde oturup padisahlik ederken, Allah’i
arayıp bulmayı nasıl umuyorsun?.. dediler.
İste bu oldu!.. Bundan sonra Ibrahim Edhem’i kimse görmedi. Peri gibi
insanlarin gözünden kayboldu. Aslında halkın önündeydi ama, mânasi gizli
idi. Zaten halk sakaldan, hırkadan başka neyi görür ki?.. Kendi gözünden
de kayboldu, halkın gözünden de!.. İste ondan sonra Zümrüdüanka gibi
alemde meşhur oldu. Hangi kusun cani Kafdağı’na geldiyse, bütün âlem onu
söyler, ondan bahseder!...
Mesnevi:4.Cilt. Sayfa:68-69
|
Temmuz 06, 2008, 21:40:05